Hans Kuijs

Sunday, February 8th, 2015

In de Salon: Hans Kuijs over de innerlijke noodzaak om te verbeelden.

“Gehoor gevend aan de innerlijke drang, de opbouw van mijn denken en voelen, produceer ik steeds opnieuw beelden. Deze werken verhouden zich tot het voortgaan in het leven, soms geïsoleerd, dan weer als complex geheel. De zuiverheid en energie die aan het begin van elk leven ligt is de motor van mijn werk.” 

Niet elke kunstenaar spreekt zo intens, open en doorgrond over zijn werk als Hans Kuijs (Helmond 1948). In een goed gevulde bibliotheek heeft hij aan de hand van gericht geformuleerde vragen van kunsthistoricus Liesbeth Schreuder, medeauteur van zijn oeuvreboek “Tijdslijn 1970-2014″ de zeer aandachtige luisteraars in zijn leven en werk meegenomen. Hij werd geïntroduceerd als een “controversieel” kunstenaar. Zijn beelden zijn niet gemakkelijk te doorgronden en hebben vaak een donkere kant. Hij laat de beschouwer echter alle ruimte om zijn werk anders te zien, als het die beschouwer maar raakt. Aan de Koninklijke Academie van Den Bosch “heerste” tijdens zijn opleidingsperiode de zogenaamde post-Cobra stroming met als leraren Eugène Brands en Pieter Defesche. Hans Kuijs ging zijn hele periode op de academie zijn eigen gang om op een constructivistische wijze te werken met als voornaamste leraren Rolf Weber en Jan Dohmen.  Hij vertelde hoe hij er toe kwam om “zijn” constructivisme als kunstenaar los te laten en meer en meer te gaan schilderen / werken vanuit zijn gevoel. De strakke, bedachte kleurgradaties maakten dan ook na zijn academietijd snel plaats voor heftige, emotionele werken over de levensthema’s liefde, leven en dood. 

 

Spiritualiteit is daarbij steeds het vigerende motief. Hij beweegt zich in zijn werk vrij tussen allerlei religieuze opvattingen. Hij maakt in zijn werk gebruik van vaak terugkerende symbolen en motieven, hoewel de betekenis daarvan niet altijd dezelfde hoeft te zijn. Aan de hand van enige schilderijen / aquarellen / tekeningen en ook middels ruimtelijk werk onderstreepte hij de verhalende en bepalende grondvormen voor zijn onderwerpen en beeldkeuzes. Werkreizen naar Theresiënstadt en Auschwitz hebben daarnaast zijn zienswijze als kunstenaar beeldbepalend beïnvloed.

 

Hij zoekt “vrijheid” van handelen, bevrijding van stijl vanuit de overtuiging / het geloof in het feit dat zijn werk door toeval en omstandigheden tot stand komt.

Beelden in zijn hoofd lopen naar zijn hand en worden vanuit zijn hand uiteindelijk het definitieve beeld.  

Aan de hand van een langjarig overschilderingproces van een van zijn schilderijen ” Bloemen die het kwaad voorbij zijn” en de impulsieve, emotionele procesgang rond zijn werkgroep “Het verloren paradijs” adstrueerde hij het onverwachte, vaak absurde in tijd, existentie en ruimtelijke omstandigheden die steeds zijn non-dualistische ziel in het werk gebracht hebben. Men zou Hans Kuijs een filosofisch Levenskunstenaar mogen noemen, hij voelt wat hij denkt, zijn werk toont zijn ziel.

eg

De website van Hans Kuijs is de moeite waard om te bezoeken en geeft een dieper inzicht in zijn artistieke proces. Vooral de documentaire die Gerard Slegers maakten met de titel: “Ik ben een opeenstapeling van mijn werken” is aan te bevelen.  http://www.hanskuijs.com/

De twee laatste afbeeldingen zijn stills uit de documentaire van Gerard Slegers.

 


 

Van Abbemuseum
This blog is a project of the Van Abbemuseum
Contact: webmaster@vanabbe.nl
VAM Library blog is proudly powered by WordPress
Entries (RSS)