In de Salon: Willem Populier

Tuesday, June 11th, 2013

In de Salon: Willem Populier

Willem Popelier vraagt zich af wat een portret zegt over iemands identiteit

In de juniaflevering van de Vriendensalon stelde gastspreker Willem Popelier het onderwerp identiteit centraal. En dat in relatie tot het portret. Wat zegt een portret? Zegt het iets over het karakter van de geportretteerde? Zijn of haar innerlijk? Een moeilijk onderwerp, dat hij met veel voorbeelden toch heel beeldend kon maken.

 

Popelier heeft een master-opleiding fotografie gedaan en werkt momenteel veel in opdracht van bedrijven en instellingen. Dat stelt hem in staat zijn andere grote interesse te bekostigen: het onderzoek naar ‘de andere kant’ van het portret. Want is een portret wel wat wij erin zien? Ter illustratie toont hij beelden uit zijn masterscriptie, waarin hij zichzelf en zijn broertje als peuters van een eeneiige tweeling afbeeldt. Een verschil is niet te zien. “Dit ben ik.” “En dit ben ik.” Twee verschillende portretjes; één persoon. Of toch niet? De vraag is dus wat een foto zegt over iemands eigen ik. Dit afstudeerproject publiceerde hij later in boekvorm. Het is een overzicht in de vorm van een stamboom met familieleden die komen en gaan in dit – naar zo blijkt – gespleten gezin.

Popelier stort zich daarna in allerlei projecten die met de identiteit achter foto’s te maken hebben. Hij maakt een hele serie van twee meisjes op een popfestival die hij zomaar van internet afhaalt. Tot aan het genante toe blijken deze jonge mensen zo iets van hun identiteit aan de wereld prijs te geven. Hetzelfde geldt voor een volkomen vreemde dame die hij op Facebook tegenkomt. Via wat speuren zie je haar interesses: reizen, koken, Disneyland. Dat brengt Popelier op het idee zelf naar Disneyland Florida te gaan. Daar maken mensen immers dagelijks vele duizenden foto’s van elkaar. Hij probeert zelf in het leven van die wildvreemden te stappen door sluiks de foto in te sluipen. Zo manipuleert hij het ‘ons-gevoel’ van die mensen door er zijn eigen accent aan toe te voegen.

In een ander project stelt hij de extreme voorschriften aan de orde die de overheid hanteert bij haar eisen waaraan een pasfoto moet voldoen. Bij verschillende fotografen in het land laat hij 39 pasfoto’s van zichzelf maken. Op  elk van die foto’s poseert hij moedwillig in strijd met één van die 39 voorwaarden. Dus tóch een lachje, tóch een lokje voor het oog. Het aardige is dat deze foto’s – op twee na – in evenveel stadhuizen gewoon worden geaccepteerd. Aan de identiteit valt kennelijk te tornen.

Zo passeerden er die avond nog meer voorbeelden. Ze hadden alle te maken met de vraag in hoeverre een identiteit te manipuleren is en hoe de fotografie daarin een rol speelt. Een mooie illustratie hiervan was het project waarmee hij zijn verhaal afsloot. Hiertoe toonde hij beelden van diverse covers van het modeblad Vogue. We zien fraaie modellen in evenzo fraaie kleding in verleidelijke, uitdagende en smachtende poses, steeds afgewisseld met opnamen van Popelier zelf, geheel in het zwart gekleed, met een neutrale achtergrond, maar in exact dezelfde poses en uitdrukking. Een groter contrast was nauwelijks mogelijk …

 

Mijn vraag achteraf  of Popelier in zijn ideeën verwantschap voelt met René Magrittes werk Ceci nést pas une pipe kon hij volledig onderschrijven. Magritte beschreef hiermee immers ook de tegenstelling tussen schijn en werkelijkheid. Popelier is bezig op dit thema voort te borduren.

Leo Ulrich

Willem Populier, kort overzicht

 

 

 


 

Van Abbemuseum
This blog is a project of the Van Abbemuseum
Contact: webmaster@vanabbe.nl
VAM Library blog is proudly powered by WordPress
Entries (RSS)